| |
 |
Honduras, El Salvador, Argentinie en Uruguay
media
|
23 December 2010 | 08:14:34
|
| ei jongens, een weblog, dat is veel te lang geleden, maar goed, bij deze dan toch een update. Ik kon niet eerder loggen, omdat het druk was (en zo'n iPod logt niet echt lekker) en ik had problemen met inloggen (geen idee of Argentinie ook een hekel aan mijn blog heeft). Daar zit ik nu namelijk, in Buenos Aires om precies te zijn, dat is heel wat kilometers zuidelijker dan waar ik was toen ik voor het laatst blogde. Dat was namelijk vanuit Honduras. Daar ben ik met Niek nog gaan raften, was errug leuk en we hadden het geluk dat het mooi opklaarde toen we bij de rivier aankwamen. Raften met een zonnetje erbij is toch echt een stuk leuker :)
Na 1 dag in de jungle hielden we het daar al wel voor gezien, we moesten door naar El Salvador. Dat betekende twee dagen flink doorreizen met de bus. Vaak overstappen, wachten op drukke busstations waar je eigenlijk geen idee had welke bus je moest nemen. Iedereen had daar zijn eigen "agenda", dus volgens de ene ging de bus daar en de andere zei weer, nee de bus gaat daar. Maar goed, allemaal goedgekomen en we zijn keurig de grens met El Salvador overgestoken (waar we net als in Honduras geen stempeltje kregen, boehoe). Hier zijn we als eerste naar Santa Ana geweest. Twee nachten hebben we hier geslapen en we hebben geen enkele toerist gezien. Het leven speelde zich in dit stadje vooral op straat af (zoals op zoveel plekken), we hebben lekker veel over de markt gelopen en het dagelijkse leven ervaart. Volgens de Lonely Planet was de Ruta de las Flores het hoogtepunt van El Salvador, dus die hebben we keurig gedaan. Heel veel bloemen (Flores) hebben we langs de route (Ruta :P) niet gezien, maar ok, het was wel een mooie tocht. Uiteindelijk zijn we aan de kust uitgekomen, in Playa el Tunco. We hadden een prachtig hotel, aan een geweldige zee en ik heb daar nog een avond enorm gefeest. Er was een open mic avond (iedereen die dus denkt dat ie ook maar iets met een instrument kan, die mag dan spelen) en dus waren er flink wat backpackers (waarvan sommigen idd dachten dat ze iets met een instrument konden :P). Nou ja, lang verhaal kort, het was errug gezellig :)
Na twee dagen zee was het tijd voor afscheid. Niek ging terug naar Nederland (brrrrr, koud) en ik moest zelf ook afscheid nemen van Midden-Amerika, ik ging naar toch wel een soort van thuis, Buenos Aires. Na twee goede vluchten keurig aangekomen op het vliegveld, opgehaald door Daniel (taxichauffeur die ik hier wel vaker gezien heb, dus hij stond met een bordje klaar, dat blijft leuk als je de douane uitloopt :)) en op weg naar "mijn" appartement. Vanuit Nederland was Bert hier inmiddels ook gearriveerd en na wat uurtjes slaap zijn we heerlijk gaan brunchen in Puerto Madero. We hebben wat musea in de stad bezocht, zijn bij Natasja en Adri gaan eten en hebben op maandagavond de nachtbus naar Mendoza gepakt. Zo'n bus is echt te gek, je hebt stoelen die helemaal plat kunnen, je krijgt eten, drinken en de volgende ochtend kom je keurig op tijd op de plaats van bestemming aan. In het hotel hebben we ons wat opgefrist en vervolgens zijn we de stad ingegaan. De middag hebben we in het enorme park San Martin doorgebracht (heerlijk, flesje wijn erbij, zoals het daar hoort, niets mis mee).
De volgende ochtend vroeg op, want we gingen de Andes in. Hier wat mooie spectaculaire bergen gezien en 's-avonds hebben we bij een onwijs goede Japanner gegeten (sushiclub). Tsja, en toen was het natuurlijk tijd om te gaan stappen! Kan dat op woensdag? Geen probleem :) Bert was keurig om een uurtje of twee thuis en ik..... tsja, 7.57 uur (ongeveer), maar het was leuk! En na een half uurtje slaap was het tijd voor de volgende excursie, we gingen wijnhuizen bekijken (op de fiets, dat dan weer wel). Ach ja, wijntje erbij en dan red je het allemaal wel. Ben savonds in de bus terug wel als een blok in slaap gevallen (heel gek :P).
In Buenos Aires hebben we vervolgens nog een avond gekookt bij Adri en Natasja. De volgende ochtend was 't weer vroeg op, want om 7.00 uur moesten we op de boot naar Montevideo (Uruguay) zitten. Deze tocht duurt drie uur en gaat over de Rio del Plata (volgens de Lonely Planet is dat breedste rivier ter wereld, de monding is 150 km breed). In Montevideo kwamen we er achter hoe klein de wereld ook al weer is, want na onze lunch in de oude markthal kwamen we twee bekenden uit Amsterdam tegen, vrij bizar. 's-Avonds hebben we met zijn vieren lekker Italiaans gegeten en daarna op het terras nog wat geborreld (het was redelijk warm, dus je kon keurig tot een uurtje of twee in je korte broek buiten zitten). Verder hebben we hier flink door de stad gelopen (heeft een leuke boulevard langs het water), ook zijn we nog naar wat musea geweest (niet heel groot of bijzonder, maar wel even leuk) en op dinsdagavond ging de boot al weer terug. Time flies when you're having fun..... |
|
|
|
|
Guatemala em Honduras
media
|
01 December 2010 | 21:13:31
|
Youpie, ik kan weer inloggen, blijkbaar heeft de regering van Honduras iets minder moeite met mijn weblog dan die van Guatemala.. Ik heb me overigens prima vermaakt in dat laatstgenoemde land, ik kan er niets slechts over zeggen. Vanuit Antigua ben ik naar het meer van Atitlan gegaan. Prachtig gelegen aan de rand van een stuk of wat vulkanen. Het hotel waar ik een nachtje heb geslapen was natuurlijk te gek en ook best wel grappig, want bij het diner werden alle tafels aan elkaar geschoven en werd je geacht met het hele hotel gezamenlijk te eten, best wel gezellig! Aan het meer heb ik ook nog in San Pedro geslapen (deze x niet van het liedje van Madonna ;)). Hier heb ik nog een enorme berg beklommen, viel niet mee, want het was A enorm hoog en B er waren heul veul trappen en dat loopt niet echt lekker in de zon, maar goed, het uitzicht was wel mooi!
Na mijn avonturen aan het meer ben ik weer naar Antigua gegaan. Niek kwam hier namelijk op woensdagavond aan. Ik heb ´m keurig op het vliegveld opgehaald en na een rustige donderdag zijn we op vrijdag de Pacaya vulkaan gaan beklimmen. Omdat ie in mei nog enorm was uitgebarsten kon je niet tot de top, maar we konden wel op de lavavelden rondom de vulkaan. Hier hebben we in een natuurlijk sauna (een grot waar het na verloop van tijd wel errug warm werd door stoom uit de aarde) en een lavatunnel (deze kleurde na zonsondergang helemaal rood) kunnen ervaren dat de vulkaan nog lang niet uitgewerkt is. Na een fijne hamburger bij de Mac en een biertje in de Gekke Aap (plaatselijke kroeg, als je in Antigua geweest bent, ken je ´m wrschnlk wel) zijn we redelijk op tijd gaan slapen. Zaterdag was ook weer een drukke dag, want met de bus naar Honduras. Tot groot verdriet geven ze helaas geen stempels in het paspoort, dus dat is duidelijk een geval van een beetje jammer, maar goed, we zijn toch maar het land ingegaan. Naar Copan om precies te zijn. Hier hebben we keurig oude stenen bezocht (ook wel weer aardig, Copan staat vooral bekend om de sculpturen, de tempels zijn hier niet zo hoog) en verder lekker rustig aan gedaan (tijdschriftje lezen in de kroeg en zo). Op maandagochtend ging op het mooie tijdstip van 4.15 uur de wekker, een uurtje later zaten we namelijk al weer in de bus op weg naar de Bay Islands. Daar zit ik nu te typen. Doe even je ogen dicht en stel je een wit strand, blauwe zee en lucht, een palmboom en een zonnetje van een graad of 25 voor. Heb je dat voor je, nou daar zitten we nu, heel rot ;)
(en om je fantasie een beetje te prikkelen, bij deze een plaatje van het eiland waar we zitten)
Roatan
(Bay Islands)
|
|
|
|
Guatemala -1-
media
|
20 November 2010 | 21:28:40
|
Het heeft even geduurd, maar dat komt omdat ik hier in Guatemala niet op mijn blog kan (thnx to Stefan komt ie als het goed is toch online). Ben inmiddels een week of twee hier, de aankomst vanuit Belize verliep vrij chaotisch, vooral omdat alle taxichauffeurs mijn amigo wilden zijn. Ze wilden mij allemaal voor een good price naar Flores brengen. Ik vond die good price toch niet zo goed en ben uiteindelijk met een bus die ergens om de hoek stond naar Flores gegaan.
Daar aangekomen ben ik naar het hostel gegaan waar Rick en Pieter ook naar toe zouden komen. Het was maar goed dat ik vroeg was, want nu waren er nog prive kamers en hoefde ik dus niet in een dorm. Tegen de tijd dat R en P aankwamen was het hostel gewoon vol, er werden zelfs hangmatten en matrassen in het restaurantgedeelte verhuurd..
Zoals afgesproken zijn wij met zijn drieen in ieder geval goed aan de borrel gegaan. De volgende dag gingen we dan ook met een zwaar hoofd richting Tikal. We hadden bedacht dat we daar wilden slapen, zodat we sochtends vroeg al naar de oude stenen konden. En sochtends vroeg was om 4.00 uur, dus dat is echt vroeg. In het donker liepen we samen met de gids door de jungle naar tempel nr 5. Dit is met 62 meter de hoogste tempel van Tikal en vanaf hier kun je jungle horen en zien ontwaken. Was errug mooi om de apen en vogels te horen ontwakken. Ook de zonsopgang was er een van bijzondere schoonheid. Na nog wat wilde beesten te hebben gezocht met onze gids (oa weer een tarantula...), zijn we in de bus gesprongen om naar Rio Dulce te gaan. Ik was eigenlijk niet van plan om die kant op te gaan, maar ja, het was gezellig, dus waarom niet.
In Rio Dulce hadden we een prachtig hostel aan het water. We hebben er alleen niet heel lang van genoten, want om half negen lag ik kapot in mijn bedje. De volgende ochtend fris en fruitig opgestaan en met de boot naar Livingstone gegaan. Deze boottocht was errug mooi. Livingstone deed mij weer een beetje aan Belize denken en tis daar dan ook echt totaal anders dan in de rest van Guatemala (de bewoners zijn er bijvoorbeeld stukken donkerderder en Bob Marley rules...). Hierna was het tijd om afscheid te nemen, Rick en Pieter gingen vanuit Puerto Barrios (hier zijn we met de boot vanuit Livingstone naar toe gegaan) naar Honduras en ik ging weer terug naar het midden van het land, Coban.
Om hier te komen dropte de bus me op een kruispunt en vanaf daar moest ik een andere bus aanhouden en dan kwam het goed. Tsja, het is misschien wat anders dan we in Nederland gewend zijn, maar ik ben keurig in Coban beland. De eerste dag heb ik hier lekker niets gedaan, nou ja, boekje gelezen en in een bijzonder prettig restaurant gegeten. De dag erna ben ik naar Semuc Champey gegaan. Volgens de bijbel de mooiste plek van het land. De tocht er naar toe was in ieder geval bijzonder, het regende namelijk een beetje (jaja, ook hier is het niet altijd lekker weer :P) en daardoor waren de laatste 9 km eigenlijk niet te doen voor ons busje. Maar goed, gids Rudy wilde het toch proberen. Gevolg: busje in de berm. Nou een hoop gedoe lukte het om het busje weer beneden te krijgen. Uiteindelijk zijn we met een 4x4 pickup naar de plaats van bestemming gegaan. De weg was af en toe zo glad en steil dat we achterin de pickup dachten, hmz, het lijkt wel een achtbaan...
www.semucchampey was in ieder geval mooi! Al ben ik in de grotten niet errug lang geweest, want ik vond het er toch wel donker en benauwd en meer van dat soort dingen. Het zwemmen in de pools was errug tof! En nu ben ik inmiddels in Antigua, ook wel prima te doen. Morgen slaap ik een nachtje hier www.lacasadelmundo.com dus echt medelijden hoeven jullie niet te hebben, maar mailtjes, berichtjes, krabbels en tweets zijn altijd welkom ;)
|
|
|
|
Belize
media
|
11 November 2010 | 19:36:59
|
Ik hoop dat deze blog een beetje goed overkomt, want ik heb het gevoel dat ik nog steeds op een boot zit, ghehe. Ook niet gek, want de afgelopen drie dagen heb ik voor de kust van Belize gezeild en gesnorkeld. Heerlijk avontuur, daar over zo meteen meer.
Laat ik bij het begin beginnen, Orange Walk. Dat was de eerste plaats waar ik hier in Belize overnacht heb. Vanaf hier ben ik met een boot door de jungle naar Lamanai gegaan. Onderweg natuurlijk de nodige krokodillen, apen en tropische vogels. Lamanai zelf is ook wel mooi, maar ik heb inmiddels wel heel veel oude stenen gezien, dus beetje tempel-moe ben ik wel.... We kwamen hier overigens wel een gigantische tarantula tegen, die had van mij wel onder die steen mogen blijven zitten. De toekans die er rondvlogen waren dan wel weer leuk.
De volgende dag wilde ik via Corozal naar het eiland San Pedro gaan (idd, het eiland van het liedje van Madonna :)) Volgens mijn bijbel hier (de lonely planet, voor het geval dat jullie denken dat ik gelovig ben geworden), zou er om drie uur smiddags een boot gaan, maar helaas, de middagboot ging niet, dus nachtje in Corozal gebleven en de volgende ochtend de boot gepakt. Op het eiland vervolgens een fiets gehuurd om het strand te verkennen. Tsja, errug mooi, wit zand, blauwe lucht, palmboompjes. Nou ja, jullie kennen de ansichtkaarten allemaal wel.. Weer een dag later ben ik naar Caye Caulker gegaan, een ander eiland voor de kust van Belize. Ik kwam hier 's-ochtends vroeg aan en ben dus eerst lekker gaan ontbijten. Mijn papa en mama hadden al gezegd dat er iemand uit 's-Hertogenbosch een eettentje daar had, maar ik wist niet hoe dat heette. Nou dat bleek dus het eerste tentje te zijn waar ik kwam... Het klikte meteen gezellig met Mica, dus 's-avonds hebben we biertjes gedronken en wat gegeten. De volgende dag ben ik met de boot gaan snorkelen. Ongelofelijk, wat er allemaal onder water gebeurt. Niet te beschrijven, maar mensen die weleens gesnorkeld of gedoken hebben, weten wel wat ik bedoel.
Na deze dagtocht had ik de smaak zo te pakken, dat ik meteen een driedaagse zeiltocht geboekt heb, van Caye Caulker naar Placencia. Drie dagen op een boot is eigenlijk niets voor mij (word nogal snel zeeziek, maar goed, toch maar doen...), maar aangezien we op kleine eilandjes zouden slapen, leek het me allemaal wel te doen. De groep was errug gezellig en we hebben ons dan ook prima vermaakt. Tis eigenlijk heel simpel, beetje zeilen, beetje snorkelen en een beetje vissen. Er moet tenslotte savonds gegeten worden. En ik moet zeggen de kersverse barracuda van een metertje zo ongeveer smaakte errug goed.
De eerste nacht hebben we op Rendezvous caye geslapen. Een eilandje van ik denk zeventig meter lang en twaalf meter breed. Terwijl de kapitein de maaltijd aan het voorbereiden was, hebben wij onze tenten opgezet en zijn daarna echt snoeihard aan de rumpunch gegaan. Allerlei kansloze, maar oh zo leuke drankspelletjes kwamen er natuurlijk voorbij (zoemie-zoemie, Goggles up, better fuck, het zegt je hoogstwrschnlk niets, maar als ik dit over een paar jaar lees, weet ik zeker dat ik moet lachen, ghehe). Na de maaltijd bleef het nog lang onrustig in ieder geval... De volgende dag was iedereen toch wel beetje brak. En na nog een dag op de boot in de volle zon was eigenlijk iedereen wel redelijk dood (ik vooral, maar ja, was ook de oudste, dus ik mocht het), dus op tijd slapen (op een iets groter eiland dit keer, Tobacco caye) en de volgende dag weer fris en fruitig de boot op. Ook hier weer snorkelen en zeilen, ongelofelijk mooi allemaal. In Placencia hebben we afscheid van elkaar genomen en daar vandaan ben ik vanmorgen naar San Ignacio gegaan. Morgen ga ik Belize verlaten, het is tijd om Guatemala te gaan verkennen...
|
|
|
|
Playa del Carmen
media
|
02 November 2010 | 03:25:37
|
Tis de laatste avond in Mexico, na vijf weken hier reizen is het nu tijd om naar Belize te gaan. Ben hier de afgelopen dagen nog wel druk geweest. Vanaf Isla Holbox ben ik namelijk naar Playa del Carmen gegaan. Een nummer 1 strandlocatie natuurlijk, maar die drie dagen dat ik er geweest ben, waren er meer dan voldoende. Zo`n ubertoeristische locatie is aan mij toch ook niet echt besteed hoor (ben bijvoorbeeld ook nog nooit naar Salou of "Chernosisos of hoe zeg je dat", om maar eens iemand te citeren :P geweest) (ik weet overigens best dat het Chernosisos is, maar dat terzijde). Ik moet wel zeggen dat het stappen best leuk is, zo op het strand bij de Blue Parrot is dat prima te doen. Daar komt bij dat Netty en Arnold ook in Playa waren en dat maakte het helemaal gezellig.
Maar gisteren was het toch tijd voor afscheid en ik ben doorgegaan naar Tulum. Het was weer even geleden, maar hier hebben ze weer een partij oude stenen :) Vooral de locatie is bijzonder, want ze liggen aan zee. En laat in die zee hier vlakbij nou ook nog een oord voor schildpadden zijn. Oftewel, gisteren ben ik met de collectivo (een klein busje dat met een rotvaart van A naar B rijdt) naar Akumal geweest om te snorkelen. Dat was voor mij weer even geleden (zeg maar gerust, heeeeeeeeeeeel lang geleden, vorige eeuw, 1997 Great Barrier Reef, Australie) en in het begin moest ik er dan ook wel even aan wennen hoor. Onder water ademhalen is toch niet iets dat heel natuurlijk is. Maar wel prachtig, d`r waren echt huge schildpadden daar, gewoon lekker zeegras aan het eten, helemaal mooi. Vandaag ben ik na de ruines ook nog snorkelen, maar dan niet in zee, maar in een cenote, ook dit was echt vet!
|
|
|
|
Isla Holbox
media
|
25 Oktober 2010 | 21:37:04
|
Ik zit weer aan de kust, aan de andere kant van het land deze keer. Ik zit op het tropische eilandje Isla Holbox. Vanuit Valladolid ben ik hier vanmorgen met bus, taxi, boot en golfkarretje in een hostel aangekomen. De straten zijn hier van zand en dat is nu niet echt praktisch, het heeft hier gisteren namelijk onwijs geregend (dat komt dan weer door de orkaan Richard die over Belize is gegaan) en dus staan de straten redelijk blank. Maar hee, als je op je slippers loopt maakt dat niet zoveel uit he :P
Voor Valladolid heb ik vooral veel oude stenen bekeken. Vanuit Campeche ben ik bijvoorbeeld naar Calakmul gegaan en vanuit Merida naar Uxmal. Tot slot ben ik ook in Chitzen Itza (aka Chicken Pizza) geweest. Mooi allemaal hoor en ze waren in die tijd nog helemaal niet zo dom, als je ziet wat voor hoogstaande bouwwerken de maya´s en azteken hebben weten te maken. In Uxmal ben ik trouwens nog tweede Nederlandse backpackers tegengekomen. Ik kwam ze al tegen op het busstation, maar toen was het nog zo vroeg (5.30 uur), dat we elkaar eigenlijk niet echt gezien hebben. Ik wist eerst ook nief of ze nou wel of niet uit NL kwamen, maar toen we eenmaal in de bus zaten en ik achter me twee jongens onvervalst Brabants hoorden praten, dacht ik, gezellig :) Na Uxmal zijn zij de andere kant opgegaan, maar de kans is aanwezig dat we elkaar in Guatemala weer tegenkomen. Zij hadden mij trouwens een hostel in Valladolid aangereden en dat was een goede tip. Ewout (uit Grun) is daar namelijk een hostel begonnen en we hebben de zaterdagavond gebruikt om lekker biertjes te drinken en over reizen te praten, dat blijft toch een mooie combinatie. Hier heb ik trouwens ook nog een fiets gehuurd om naar wat cenotes te gaan, ondergrondse bronnnen waarin je kunt zwemmen. Was bijzonder om geweest te zijn!
|
|
|
|
Palenque -2-
media
|
22 Oktober 2010 | 06:28:59
|
Nou ja zeg, Netty en ik
Op een terras in Palenque (Mexico)
|
|
|
|
San Cristobal de las Casas en Palenque
media
|
18 Oktober 2010 | 02:41:52
|
Mijn vorige blog kwam uit Puerto Escondido he, nou, behalve het schrijven van die blog en het lezen van een boek, heb ik echt niets nada noppes gedaan daar. Dat boek is trouwens wel een aanrader, The secret speech van Tom Rob Smit. Wel eerst even zijn debuut, Kind 44 lezen! Maar het was aan de kust zo warm en benauwd, dat ik gewoon niet veel zin had om te doen, ook wel eens lekker.
Vanaf daar ben ik in ieder geval weer het binnenland in gegaan, naar San Cristobal de las Casas. De reis duurde slechts twaalf uur en was met een nachtbus. Al moet ik zeggen dat het me niet tegen is gevallen. Nadat ik een hotel had gevonden, ben ik nog wel even een paar uurtjes gaan slapen, het was tenslotte pas half acht in de ochtend. Weer wakker ben ik de stad gaan verkennen en omdat ik hier wel wat wilde doen, heb ik ook maar meteen twee tours geboekt.
Op donderdag ben ik dan ook gaan mountainbiken, was fun. Wel jammer dat het vooral klimmen, klimmen, klimmen was, maar goed, daarmee heb ik wel de overvloed aan wijntjes van de avond ervoor misschien goedgemaakt :P Op vrijdag ben ik met een boot door de canyon del sumidero gegaan. Was errug vet, maar toen het eenmaal avond was, voelde ik mijn gezichtje wel een klein beetje branden, dus misschien was zonnebrand geen heel slecht plan geweest, ghehe. Heb die avond trouwens errug lekker gegeten, bij een Italiaanse moeder en dochter. Ze zijn hier een restaurantje begonnen, maar wel eentje zonder menukaart. Ze halen vers hun spullen op de markt en zien dan wel was ze er van kunnen maken. De volgende ochtend heb ik mijn bakcpack weer opgedaan en ben ik naar Palenque gegaan. Hier zit ik nu deze blog te tikken. Ben vandaag naar de ruines hier geweest, mooi, maar ik was meer onder de indruk van Teohutican en Monte Alban dan van deze (misschien omdat dat de eerste van reis waren...). Dont get me wrong, ze waren wel mooi hoor, maar indrukwekkend is een ander verhaal. Verder ook nog de watervallen van Agua Azul bekeken, een druk dagje dus weer. Morgenvroeg gaat de wekkert weer op tijd, want om 8.00 uur mag ik in de bus naar Campeche zitten.....
Agua azul, oftewel, blauw water
(soms is het leven zo eenvoudig :P)
|
|
|
|
Oaxaca
media
|
11 Oktober 2010 | 20:06:28
|
Schreef ik in mijn vorige blog nog dat ik mijn rugzak ging pakken, nou dat bleek mooi niet waar te zijn. Ik ben nog een dagje langer in Puebla gebleven. Ik ben met MacFarland (vraag me ook niet waarom ie zo heet, hij weet het zelf ook niet. Hij komt uit Mexico, dus Juan, Pablo of Mario had meer voor de hand gelegen, maar ja, zijn ouders bedachten nou eenmaal 22 jaar geleden MacFarland) naar Tlaxcala geweest. Niet echt een stadje waar heel veel buitenlandse toeristen komen, maar wel een bijzondere plek voor Mexicanen. Er komen er ieder jaar dan ook zo n anderhalf miljoen Mexicanen naar toe. Volgens de overlevering is hier namelijk in 1541 de helige maagd verschenen, tsja......
Enfin, op donderdag toch mijn rugzak ingepakt en naar Oaxaca gegaan. Ook weer leuk en mooi. Ben naar Monte Alban geweest (wederom een hoop oude stenen mooi gerangschikt), naar Mitla (ook hier weer tempels, ruines en tombes), heb de breedste boom ter wereld gezien (el arbol del Tule, met een diameter van ruim veertien meter!) en heb gezien hoe ze Mezcal maken (een vorm van tequilla). In Oaxaca ben ik ook nog een avond onwijs op stap geweest, poehee. Er zijn daar best veel buitenlandse studenten, dus ik heb me goed vermaakt!
Inmiddels heb ik Oaxaca al weer verlaten. Terwijl ik dit schrijf kijk ik uit over de Pacifische Oceaan. Ik zit in Puerto Escondido, lekker warm en tropisch. Het schijnt dat je hier onwijs goed kunt surfen, met in het juiste seizoen golven tot twaalf meter...., maar ja, op mijn eigen benen staan wil over het algemeen nog wel lukken, maar op een surfplank is wat anders. Nou ja, surfdudes kijken is ook nog wel oke, haha
Is ie groot, of ie groot?
El arbol del Tule
|
|
|
|
Puebla
media
|
05 Oktober 2010 | 22:48:34
|
Het is weer tijd om mijn rugzak in de te pakken en dus is het tijd voor een blogje. Ben de afgelopen dagen in Puebla geweest, een klein stadje in de buurt van het immens grote Mexico city. Klein moet ik misschien ook tussen haakjes zetten, want er wonen hier nog altijd ruim een miljoen mensen, maar daar is eigenlijk weinig van te merken.
Toen ik aankwam dacht ik wel, jeetje, waar is iedereen, maar toen ik mijn spullen in het hotel had gezet en naar het Zocalo liep (wederom het grote plein), wist ik waar iedereen was, op het grote plein. Wat een gezellig drukte zo op zondagmiddag, helemaal leuk. Op weg naar Puebla had ik een beetje een programma gemaakt, maar toen ik dat eens goed uit ging vogelen tijdens de lunch, kwam ik erachter dat waar ik op maandag naar toe wilde, niet zoveel zin had, want het was dicht. Dus plan B uit de kast getrokken en op zondag heel rustig aan gedaan, zodat ik op maandag de stad kon gaan verkennen.
Er is genoeg te zien hier. Naast een prachtige kathedraal, met de hoogste torens van Mexico, 69 meter, is er ook een mooi museum. In het Museo Amparo is niet alleen veel over de geschiedenis van de omgeving te vinden, maar ook tijdelijke exposities. Vooral die van Annette Messager was erg leuk. Verder hebben ze hier ook nog een oude bibliotheek, zo eentje waar ze bijvoorbeeld de Nuremberg Chronicle uit 1493 hebben. En verder komt de stad om in kerken, er zijn er meer dan zeventig in het centrum.... Vandaag ben ik met de altijd gezellige en drukke stadsbus naar Cholula geweest. Vergeet de piramides in Egypte maar, want op deze plek staat de grootste piramide ooit gebouwd, maarrrrrrrr, ze hebben de piramide Tepanapa niet zo goed onderhouden en dus is er weinig meer van te zien, hij is namelijk helemaal begroeid met bomen en zo. Neemt niet weg dat het de moeite is om toch naar deze plek te komen, op de top van wat ooit de piramide was staat namelijk een schattig kerkje. De tocht naar boven was gelukkig niet zo zwaar als die naar de top van de Piramide del sol. Het uitzicht boven was in ieder geval adembenemend, want wie wil de vulkaan Popocatepetl nou niet in het echt zien :)
De vulkaan en het kerkje op één foto
Dat heeft iemand hier op het www toch goed gedaan, thnx :P
|
|
|
|
|
|
